Σάλος έχει ξεσπάσει για την
καθαρίστρια που τόλμησε να ισχυριστεί πως τελείωσε τη ΣΤ' Δημοτικού, ενώ στην
πραγματικότητα είχε τελειώσει "μόνο" την Ε' Δημοτικού. Η εντελώς γκαβή Δικαιοσύνη
το θεώρησε έγκλημα καθοσιώσεως, που απειλούσε τα θεμέλια της κοινωνίας. Πρωτοδίκως
15 χρόνια, στο Εφετείο "μόνο" 10 χρόνια και την έστειλαν στο κελί που
είχε νωρίτερα αφήσει άδειο ο Τσοχατζόπουλος και στενοχωριόταν μόνο του. Το
σκίτσο του Δερμεντζόγλου, απ' το tvxs, τα λέει όλα, τι άλλο να πει κανείς;
Η καθαρίστρια "ζημίωσε αφάνταστα" το
Δημόσιο, καθώς τόλμησε να θέλει να πληρώνεται για να επιζήσει καθαρίζοντας
παιδικούς σταθμούς. Τόλμησε να θέλει να πληρώνεται για την εργασία που
πρόσφερε! Η αδέκαστη Δικαιοσύνη λοιπόν της έδωσε να καταλάβει. Η ίδια ακριβώς
Δικαιοσύνη, που δεν έκανε ποτέ τη δίκη για τη λεηλασία της Proton Bank. Βλέπετε
εκεί η λεηλασία έγινε από "λευκά κολάρα", όχι απ' τον εχθρό λαό, όχι
από μια καθαρίστρια ή ένα κουλουροπώλη. Και στην ίδια λογική
είναι τα εξωφρενικά πρόστιμα για κουτάβια. Αλλά οι διευθυντές πολεοδομίας κι οι δασάρχες, που επέτρεψαν να γεμίσει η Ελλάδα "αναψυκτήρια" και "πολιτιστικά κέντρα",
δεν παρανόμησαν ποτέ. Το είχε πει άλλωστε και προπονητής στίβου το 2004: "ντοπαρισμένος είναι όποιος πιάνεται", όχι όποιος ντοπάρεται.
Σε μια απ' τις πρώτες αναρτήσεις, το Δεκέμβρη 2013, είχα ανεβάσει το βίντεο με το απόσπασμα απ' την ταινία "Οι παπατζήδες", όπου ο αξέχαστος Νίκος Σταυρίδης αναλύει τις ποινές. Η ταινία ήταν του 1954, αλλά κάθε τόσο αποδεικνύεται τραγικά επίκαιρη. Δυο γενιές μετά, τίποτα δεν φαίνεται ν' άλλαξε στην Ελλάδα.
Οι δικαστές δικάζουν με βάση τους νόμους και τους νόμους τους κάνουν οι πολιτικοί. Αλλά αυτό δεν αναιρεί την υποχρέωση των δικαστών να πετούν στο καλάθι των αχρήστων νόμους που προδήλως αντιβαίνουν σε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι το δικαίωμα στην εργασία για επιβίωση. 156 χρόνια μετά ...




















