Οι φιλόδοξοι
κλιματικοί στόχοι, που συζητούνται "μεταξύ τυρού και αχλαδίου" στα
τραπέζια των ηγετών του Δυτικού κόσμου, θέλουν να περιορίσουν τις εκπομπές CO2
"κατά 40-70%" (sic) μέχρι το 2050 και να
πετύχουν πλήρη "απανθρακοποίηση" μέχρι το 2100. Ωραία λόγια για
στάχτη στα μάτια του κόσμου, καθώς τα πραγματικά δεδομένα είναι λιγάκι
διαφορετικά.
Καταρχήν η
βασική σύγχυση είναι πως άλλο πράγμα είναι η ενέργεια κι άλλο η
ηλεκτροπαραγωγή, καθώς χρειαζόμαστε ενέργεια και σε άλλες μορφές, π.χ. για τη
θέρμανση και, κυρίως, τις μεταφορές, ενώ τα ορυκτά καύσιμα χρειάζονται και σ'
άλλους τομείς, π.χ. πετροχημικά, λιπάσματα, χαλυβουργία, κλπ.
Κάπου εκεί
λοιπόν "αρχίζουν τα δύσκολα", καθώς μια έκθεση του περυσινού Νοεμβρίου στη Βρετανία, που
έγινε για να διερευνήσει τη δυνατότητα μείωσης των εκπομπών "αερίων του
θερμοκηπίου" κατά 80% μέχρι το 2050, έδειξε πως το 45-47% της συνολικής
κατανάλωσης ενέργειας πηγαίνει στη θέρμανση και το 80% της θέρμανσης παράγεται
από ορυκτά καύσιμα. Μόλις το 2% των απαιτήσεων θέρμανσης κτηρίων καλύπτεται από
κεντρικά δίκτυα τηλεθέρμανσης κι αυτό δείχνει πως θα πρέπει ...









